Największą przeszkodą na początku nauki gitary często nie jest rytm ani brak słuchu, lecz jeden konkretny chwyt: akord barowy. Mocne dociskanie wszystkich strun jednym palcem bywa bolesne, wymaga precyzji i sprawia, że początkujący zamiast grać piosenkę, koncentruje się na walce z gryfem. To nie znaczy jednak, że trzeba czekać tygodniami na pierwszy rozpoznawalny utwór.
Istnieje wiele łatwych piosenek na gitarę bez akordów barowych. Można zagrać je na podstawowych chwytach otwartych, takich jak C, G, D, A, E, Em, Am czy Dm. W kilku przypadkach trudniejszy akord da się zastąpić wersją uproszczoną, na przykład F-dur przez Fmaj7. Brzmienie nie będzie identyczne jak w nagraniu, ale piosenka zachowa rytm, harmonię i charakter. [2]
Dobór pierwszych utworów ma ogromne znaczenie. Jeśli już po kilku ćwiczeniach można zagrać refren znanej piosenki, łatwiej utrzymać regularność i przejść od pojedynczych chwytów do prawdziwego muzykowania. Zestawienie obejmuje 15 utworów na start – polskie klasyki, piosenki ogniskowe i zagraniczne przeboje. Wszystkie opracowania zakładają użycie akordów otwartych albo ich przyjaznych dla początkujących zamienników. [5]
Magia akordów otwartych – dlaczego nie potrzebujesz poprzeczki, by brzmieć świetnie
Siła „złotej ósemki” podstawowych chwytów
Najbardziej użyteczny zestaw na początku tworzą akordy E, Em, A, Am, C, D, Dm i G. Nie trzeba opanować ich wszystkich jednego dnia. Wystarczy zacząć od trzech lub czterech, a następnie rozszerzać repertuar. Te chwyty pojawiają się w dziesiątkach piosenek, ponieważ dobrze wykorzystują puste struny i mają pełne, naturalne brzmienie.
Akord otwarty to taki, w którym przynajmniej jedna struna pozostaje niewciśnięta i wybrzmiewa bezpośrednio. Dzięki temu początkujący nie musi dociskać całego gryfu jednym palcem. Puste struny dodają dźwięku i pozwalają uzyskać głośne, przestrzenne brzmienie nawet wtedy, gdy lewa ręka nie jest jeszcze bardzo silna.
Na pierwszych ćwiczeniach dobrze sprawdza się kolejność: Em, Am, C, G, D, A, E, Dm. Em jest wyjątkowo łatwy, bo wymaga ustawienia zaledwie dwóch palców. Am i C uczą podobnego ułożenia dłoni, natomiast G i D rozwijają rozciągnięcie palców. Dm można dodać później, gdy podstawowe zmiany zaczną przebiegać płynniej.
Dlaczego pominięcie chwytów barowych przyspiesza postępy
Akordy barowe są ważne, ale nie muszą być pierwszym celem. Wymagają odpowiedniego ustawienia kciuka, wyprostowania palca wskazującego i kontrolowania nacisku. Jeśli początkujący próbuje grać F-dur przez pół godziny, a każda struna brzęczy albo milknie, szybko traci poczucie postępu. Tymczasem te same trzydzieści minut można przeznaczyć na zmianę C–G–Am–Fmaj7 i zagrać pierwszą piosenkę od początku do końca.
Pomijanie barowych chwytów na starcie nie oznacza rezygnacji z rozwoju. To raczej rozsądne stopniowanie trudności. Najpierw ręka uczy się rytmu, zmiany pozycji i prawidłowego docisku pojedynczych strun. Dopiero później dochodzi siła potrzebna do pełnego F, Bm czy innych akordów zamkniętych. [1]
W praktyce motywacja działa jak dodatkowe ćwiczenie techniczne. Osoba, która regularnie gra piosenki, nawet z uproszczonymi chwytami, szybciej poprawia koordynację niż ktoś, kto stale powtarza jeden trudny akord bez muzycznego kontekstu.
Fmaj7 i inne bezpieczne zamienniki
Najczęstszym problemem w łatwych piosenkach jest F-dur. Pełny chwyt barowy można zastąpić przez Fmaj7. W popularnym układzie wystarczy użyć dwóch palców na strunach G i B, a pozostałe struny zagrać zgodnie z wybranym diagramem, omijając najgrubszą strunę E, jeśli jej dźwięk nie pasuje do opracowania. Fmaj7 nie ma identycznego ciężaru jak F-dur, ale często brzmi bardzo dobrze w akompaniamencie.
Podobnie można korzystać z wersji uproszczonych akordów sus, add9 lub z chwytów bez najniższych strun. Najważniejsze jest to, aby nie uderzać przypadkowo w struny, których nie obejmuje dany układ. Prosty akord z kontrolowanym biciem zabrzmi lepiej niż trudny chwyt, w którym połowa strun jest stłumiona.
Wspólne palce, czyli krótsza droga między akordami
Przy zmianie chwytów nie zawsze trzeba całkowicie odrywać dłoń od gryfu. Czasami jeden palec może pozostać na miejscu albo przesunąć się minimalnie. Takie wykorzystanie wspólnych palców nazywa się często anchor finger. Przykładowo w przejściach między Am i C część układu dłoni pozostaje podobna. Przy zmianie G–D warto natomiast nauczyć się podnosić palce jednocześnie i lądować nimi możliwie blisko strun.
Ćwiczenie jest proste: wybierz dwa akordy, ustaw pierwszy, policz do czterech, zmień chwyt bez uderzania w struny i znów policz do czterech. Dopiero po kilku powtórzeniach dodaj powolne bicie. Taki sposób zapobiega nerwowemu szukaniu palcami właściwego miejsca. Zanim sięgniesz po pierwszy utwór, przećwicz kilka spokojnych zmian i pozwól dłoni zapamiętać ruch.
Polskie klasyki rocka i piosenki ogniskowe
Polskie piosenki dobrze nadają się do nauki, ponieważ wiele z nich funkcjonuje w uproszczonych wersjach ogniskowych. Nie trzeba odtwarzać każdej zagrywki z nagrania. Wystarczy zachować akordy, puls i charakterystyczny sposób prowadzenia refrenu. Zestawienie poniżej obejmuje pięć utworów, które można oprzeć na otwartych chwytach.
Dżem – „Wehikuł czasu”: trzy akordy polskiego rocka
Jedna z najwygodniejszych wersji dla początkujących opiera się na akordach A, D i E. To klasyczna rockowa rodzina akordów, dzięki której można ćwiczyć zarówno spokojne bicie, jak i mocniejsze uderzenia. Wszystkie trzy chwyty są otwarte, a ich układ nie wymaga używania poprzeczki.
Najpierw zmieniaj akord co cztery uderzenia. Zagraj A przez cztery równe ruchy ręki, następnie D, a potem E. Gdy zmiany będą płynne, skróć czas trwania każdego akordu zgodnie z wybraną wersją utworu. Nie przyspieszaj na siłę – w rockowym akompaniamencie ważniejsze są regularność i wyraźny puls niż duża liczba ozdobników.
Typowy problem pojawia się przy przejściu z D do E. Dłoń musi zmienić położenie, a początkujący często uderza w struny, zanim wszystkie palce trafią na miejsce. Pomaga krótkie zatrzymanie prawej ręki podczas ćwiczeń. Najpierw przećwicz samą zmianę, a dopiero później dodaj rytm. W ten sposób „Wehikuł czasu” staje się dobrym ćwiczeniem na trzy podstawowe akordy i mocne, ale kontrolowane bicie.
Wilki – „Baśka”: dynamiczna progresja G–C–D–Em
W uproszczonej wersji można wykorzystać akordy G, C, D i Em. To bardzo praktyczny zestaw, ponieważ występuje w wielu piosenkach popowych, rockowych i ogniskowych. „Baśka” pozwala ćwiczyć szybkie przechodzenie między chwytami bez stosowania akordów barowych. [3]
Na początku zagraj każdy akord przez pełny takt. Ręka bijąca powinna poruszać się w stałym tempie, nawet jeśli część ruchów nie trafia w struny. Taki ruch wahadłowy pomaga utrzymać puls. Dopiero kiedy ciało przyzwyczai się do rytmu, dodaj bardziej energiczne akcenty na wybrane uderzenia.
Najwięcej uwagi wymaga zmiana C–G albo G–C, zależnie od używanego wariantu chwytów. Jeśli przejście jest za wolne, ćwicz je poza piosenką: cztery uderzenia C, cztery uderzenia G, pauza i powtórka. Nie próbuj od razu śpiewać. Najpierw ustabilizuj ręce, potem dołącz melodię wokalną.
Elektryczne Gitary – „Dzieci wybiegły”: Fmaj7 zamiast pełnego F
Prosty układ tej piosenki można oprzeć na C, G, Am i Fmaj7. To jedna z najbardziej użytecznych progresji dla początkujących. Pojawia się w wielu przebojach, dlatego czas poświęcony na jej ćwiczenie szybko zaprocentuje przy kolejnych utworach.
Fmaj7 powinien być traktowany jako świadomy zamiennik, a nie błąd. Jeśli w danym momencie zależy Ci na zagraniu całej piosenki bez bólu palca wskazującego, taki chwyt spełnia swoją funkcję. Pilnuj tylko, aby nie uderzać bez kontroli w najgrubszą strunę, jeśli jej dźwięk nie pasuje do wersji akordu.
Przy tej progresji łatwo wpaść w pułapkę grania zbyt szybko. C–G–Am–Fmaj7 brzmi dobrze także w wolnym tempie, ponieważ każdy akord ma wyraźną funkcję. Zagraj najpierw po jednym uderzeniu na takt, a dopiero później zastosuj schemat dół–dół–góra–góra–dół–góra. Jeśli rytm się rozjeżdża, wróć do prostszego bicia.
Przy planowaniu kolejnych kroków pomocny może być tekst: Proste piosenki na gitarę w 4 akordach, które zaskakująco często słyszysz w radiu i int….
Hey – „Teksański”: dowód, że dwa chwyty wystarczą
W uproszczonym akompaniamencie można ograniczyć się do E i A. To świetny przykład piosenki, w której niewielka liczba akordów nie oznacza nudnej gry. O charakterze decydują przede wszystkim tempo, sposób artykulacji i przerwy między uderzeniami.
Ćwiczenie rozpocznij od naprzemiennego grania E i A po cztery uderzenia. Potem spróbuj zmieniać akordy częściej, zgodnie z frazą utworu. Nie dodawaj od razu wielu ruchów prawej ręki. Dwa lub trzy pewne uderzenia mogą zabrzmieć bardziej przekonująco niż skomplikowane bicie wykonywane nierówno.
Typowym scenariuszem jest sytuacja, w której początkujący zna oba chwyty, ale utwór nie brzmi jak piosenka. Przyczyną bywa brak pauz. Zostawienie krótkiej przestrzeni po frazie albo lekkie przytłumienie strun dłonią może nadać akompaniamentowi charakter. Ta umiejętność przyda się także w rockowych piosenkach opartych na prostych akordach.
Kult – „Gdy nie ma dzieci”: prosty rock na D, A i G
Do nauki można wykorzystać uproszczony układ oparty na akordach D, A i G. Wszystkie są otwarte, a ich zestaw dobrze sprawdza się w energicznym akompaniamencie. Utwór jest dobrym ćwiczeniem dla osoby, która opanowała już spokojne zmiany i chce popracować nad bardziej zdecydowanym pulsem.
Zacznij od czterech równych uderzeń na każdy akord. Prawa ręka może wykonywać stały ruch w dół i w górę, nawet jeśli na początku struny są uderzane tylko w wybranych momentach. W refrenie sprawdzi się mocniejsze zaakcentowanie pierwszego uderzenia w takcie. Dzięki temu prosty schemat nabierze rockowej energii bez konieczności stosowania skomplikowanych ozdobników.
Najczęstszy problem dotyczy przejścia z A do G. Początkujący często ustawia palce pojedynczo i zatrzymuje rytm. Pomaga ćwiczenie, w którym najpierw zmieniasz oba chwyty bez grania, a następnie dodajesz jedno uderzenie po każdym ustawieniu dłoni. Dopiero później wróć do pełnego bicia. W tym utworze liczy się przede wszystkim rytmiczna pewność, dlatego lepiej grać wolniej, ale bez przypadkowych przerw.
Światowe hymny na trzech i czterech chwytach
Zagraniczne przeboje pozwalają przećwiczyć inne rytmy i sposoby artykulacji, ale nadal można grać je w bardzo prostych wersjach. W niektórych przypadkach akordy z nagrania trzeba przesunąć do wygodniejszej tonacji albo zastąpić uproszczonym wariantem. Nie zmienia to najważniejszej funkcji ćwiczenia: nauki regularnego pulsu, płynnych zmian i grania całych fragmentów bez zatrzymywania się.
Bob Dylan – „Knockin’ on Heaven’s Door”: spokojne przejścia G–D–Am–C
Jedna z najpopularniejszych wersji wykorzystuje akordy G, D, Am i C. To wygodny zestaw do nauki spokojnego akompaniamentu, szczególnie jeśli chcesz ćwiczyć śpiewanie podczas gry. Progresja powtarza się przez dużą część utworu, więc można skupić się na rytmie zamiast na ciągłym zapamiętywaniu nowych fragmentów.
Na początek zagraj po cztery uderzenia na każdy akord. Kiedy zmiany będą płynne, spróbuj zastosować delikatne bicie z większym naciskiem na pierwsze uderzenie w takcie. W zwrotkach dobrze działa również pojedyncze, spokojne uderzenie na początku każdego akordu. Taka wersja pozwala kontrolować tempo i nie przeciąża prawej ręki.
Trudność może sprawiać przejście z D do Am, ponieważ palce muszą zmienić położenie na kilku strunach. Ćwicz tę parę osobno, najpierw bez rytmu, a potem z jednym uderzeniem po zmianie. Jeśli któryś dźwięk nie wybrzmiewa, sprawdź, czy palce nie dotykają sąsiednich strun. W wolnej piosence każda niedokładność jest dobrze słyszalna.
House of the Rising Sun – arpeggio na Am, C, D i Fmaj7
Ten klasyczny utwór dobrze nadaje się do nauki arpeggia, czyli grania strun pojedynczo zamiast jednoczesnego bicia. Uproszczony zestaw może obejmować Am, C, D i Fmaj7. Wybór Fmaj7 pozwala zachować charakterystyczny kierunek harmoniczny bez sięgania po pełny chwyt barowy.
Nie próbuj od razu odtwarzać szybkiego wzoru z nagrania. Wybierz cztery struny i graj je kolejno od najgrubszej do najcieńszej albo w prostym schemacie: bas, G, B, e. Każdy akord powtarzaj kilka razy, pilnując równej głośności. Dopiero gdy prawa ręka przestanie się zatrzymywać, dodaj zmianę akordu.
Początkujący często szarpią struny zbyt mocno, przez co arpeggio traci płynność. Palce prawej ręki powinny wykonywać krótkie i spokojne ruchy. Warto także kontrolować strunę basową: przy zmianie z Am na C najniższy dźwięk powinien zmienić się razem z chwytem. Jeśli grasz kostką, zacznij od bardzo wolnego naprzemiennego wybierania. [4]
Riptide – trzy akordy: Am, G i C
„Riptide” jest dobrym przykładem nowoczesnej piosenki, którą można oprzeć na Am, G i C. Niewielka liczba chwytów ułatwia zapamiętanie formy, a charakter utworu buduje przede wszystkim powtarzalny rytm. To propozycja dla osoby, która chce odejść od klasycznego ogniskowego bicia i poćwiczyć lżejszy, bardziej sprężysty akompaniament.
Zacznij od schematu, w którym pierwsze uderzenie każdego taktu jest wyraźniejsze, a kolejne pozostają cichsze. Możesz liczyć: raz, dwa, trzy, cztery, utrzymując jednakowy ruch ręki. Jeśli pełne bicie jest zbyt trudne, zagraj tylko dwa lekkie uderzenia w każdym takcie. Najważniejsze, aby nie gubić powtarzającego się pulsu.
Zmiana G–C bywa kłopotliwa, zwłaszcza gdy palce są ustawiane zbyt daleko od progów. Przesuń całą dłoń minimalnie bliżej główki gryfu i staraj się lądować wszystkimi potrzebnymi palcami niemal jednocześnie. W tej piosence nie musisz grać głośno. Ciche, równe uderzenia pozwolą lepiej usłyszeć, czy zmiana nastąpiła we właściwym momencie.
Creedence Clearwater Revival – „Bad Moon Rising”: D, A i G w szybkim tempie
Uproszczony akompaniament można zbudować na akordach D, A i G. Utwór jest krótki harmonicznie, ale wymaga sprawnej prawej ręki. To dobre ćwiczenie po opanowaniu wolniejszych piosenek, ponieważ uczy utrzymywania tempa także wtedy, gdy zmiany następują dość często.
Najpierw zagraj każdy akord przez jeden takt w wolnym tempie. Następnie skracaj przerwy między zmianami i dodaj lekkie bicie ósemkowe. Ruch ręki powinien być ciągły, a akcenty nieco mocniejsze na początku frazy. Nie zwiększaj tempa, dopóki nie potrafisz przejść przez całą progresję bez zatrzymania.
Typowym błędem jest przyspieszanie podczas zmiany z A do D. Dzieje się tak, gdy grający próbuje nadrobić czas potrzebny na ustawienie palców. Pomaga ćwiczenie z metronomem ustawionym bardzo wolno: zmiana akordu zawsze następuje dopiero na początku kolejnego uderzenia. Jeśli rytm nadal się rozpada, ogranicz bicie do samych ruchów w dół i dopiero później dodaj ruchy w górę.
John Denver – „Take Me Home, Country Roads”: cztery wygodne chwyty
W przyjaznej dla początkujących tonacji można wykorzystać akordy A, E, F#m i D. Jeśli F#m w danym opracowaniu występuje jako chwyt barowy, można poszukać wersji z uproszczonym układem albo zastąpić go akordem o podobnej funkcji dopasowanym do tonacji. Najlepiej korzystać z opracowania, które nie wymaga dociskania całej poprzeczki.
Przy planowaniu kolejnych kroków pomocny może być tekst: Jak wybrać trzy proste piosenki na gitarę, które pokażą Twoje postępy od zupełnych pods….
Utwór dobrze brzmi przy równym biciu w metrum cztery czwarte. Zacznij od jednego uderzenia w dół na każdą ćwierćnutę, a później rozbuduj schemat o delikatne ruchy w górę. W refrenie możesz grać nieco mocniej, natomiast w zwrotce zostawić więcej przestrzeni. Takie różnicowanie dynamiki sprawia, że nawet prosta wersja nie brzmi mechanicznie.
Najwięcej uwagi wymaga akord F#m lub jego zamiennik. Nie zatrzymuj całej piosenki tylko dlatego, że ten chwyt nie jest jeszcze pewny. Przećwicz osobno dwa przejścia, które go obejmują, a podczas grania całości zastosuj krótkie, uproszczone uderzenie. Gdy lewa ręka nabierze siły, stopniowo wrócisz do pełniejszej wersji akordu.
Po wybraniu kilku utworów warto ćwiczyć je w krótkich odcinkach: najpierw samą progresję, potem zwrotkę, a na końcu cały fragment z równym tempem. Nie przerywaj po każdym drobnym błędzie. Zaznacz miejsce, do którego chcesz wrócić, i graj dalej, ponieważ umiejętność utrzymania rytmu jest równie ważna jak idealne ustawienie każdego chwytu.
Jeszcze pięć utworów na ugruntowanie podstaw
Jeśli pierwsze propozycje są już w zasięgu ręki, możesz rozszerzyć repertuar o kolejne piosenki wykorzystujące wygodne chwyty otwarte. W tych utworach ważne jest nie tylko zapamiętanie progresji, ale także dopasowanie dynamiki i rytmu do charakteru nagrania.
Ben E. King – „Stand by Me”: G, Em, C i D
Uproszczona wersja może opierać się na akordach G, Em, C i D. Progresja jest powtarzalna, dlatego utwór dobrze nadaje się do ćwiczenia gry ze śpiewem. Możesz rozpocząć od spokojnych czterech uderzeń na każdy chwyt, a dopiero później dodać bardziej płynne bicie.
Warto pilnować, aby akord Em nie był grany zbyt gwałtownie. Po zmianie z G rozluźnij dłoń i sprawdź, czy wszystkie potrzebne struny wybrzmiewają. Charakter piosenki dobrze oddaje równe, lekko kołyszące bicie. Nie przyspieszaj przy przejściu z C do D, nawet jeśli kolejny akord wydaje się prosty.
Juice Wrld – „Riptide”? Nie: The Cranberries – „Zombie”: cztery proste chwyty
„Zombie” można ćwiczyć w wersji opartej na Em, C, G i D. To propozycja dla osoby, która chce popracować nad mocniejszym, rockowym pulsem. Zwrotki mogą być grane oszczędnie, natomiast w refrenie warto zwiększyć siłę uderzeń i wyraźniej zaakcentować pierwszą część taktu.
Na początku zagraj po dwa uderzenia w dół na każdy akord. Kiedy progresja stanie się płynna, przejdź do stałego ruchu ósemkowego prawej ręki. Nie musisz od razu kopiować wszystkich akcentów z nagrania. Ważniejsze jest zachowanie tempa i jednakowej długości taktów.
Najczęściej trudność sprawia przejście z Em do C, gdy palce pozostają zbyt wysoko nad gryfem. Spróbuj przesuwać je krótszą drogą i przygotować dłoń jeszcze przed końcem ostatniego uderzenia. Jeśli akord C brzmi nieczysto, zagraj przez kilka minut tylko parę Em–C, bez całej progresji.
The Beatles – „Love Me Do”: G, C i D
To prosty, energiczny utwór wykorzystujący przede wszystkim G, C i D. Niewielka liczba akordów pozwala skupić się na rytmie oraz na wyraźnym zaznaczaniu początku każdej frazy. Wersja dla początkujących nie musi być identyczna z oryginalnym nagraniem, aby dobrze sprawdzała się jako ćwiczenie.
Zagraj najpierw po jednym uderzeniu w dół na każdy takt. Następnie dodaj regularne ruchy w dół i w górę, pozostawiając mocniejszy akcent na pierwszym uderzeniu. Możesz również lekko wyciszać struny po krótkich frazach, aby uzyskać bardziej zwarty, pop-rockowy charakter.
Przejście z G do C bywa trudne, gdy próbujesz ustawiać palce jeden po drugim. Ćwicz zmianę jako jeden ruch całej dłoni: oderwij palce, ułóż je nad odpowiednimi strunami i dopiero wtedy dociśnij. Najpierw rób to bez grania, a później dodaj pojedyncze uderzenie kontrolujące poprawność chwytu.
Lynyrd Skynyrd – „Sweet Home Alabama”: D, C i G
W uproszczonym akompaniamencie można wykorzystać D, C i G. To dobry wybór dla gitarzysty, który chce ćwiczyć charakterystyczny, powtarzalny rytm zamiast częstych zmian harmonicznych. Utwór wymaga jednak pilnowania tempa, ponieważ nawet niewielkie przyspieszenie szybko staje się słyszalne.
Rozpocznij od spokojnego schematu: dwa uderzenia w dół i dwa lżejsze ruchy w górę w każdym takcie. Jeśli rytm jest jeszcze niepewny, graj tylko pierwsze uderzenie na zmianę akordu. Kiedy lewa ręka zacznie pracować automatycznie, dodaj pozostałe ruchy prawej ręki.
W tym układzie problemem może być przejście z C do G. Nie próbuj poprawiać każdego palca osobno w trakcie trwania rytmu. Zatrzymaj ćwiczenie, znajdź wspólną pozycję dla obu chwytów i wykonuj zmianę w równych odstępach. Pomaga także granie z metronomem ustawionym wolniej niż oryginalne tempo.
Oasis – „Wonderwall”: Em7, G, Dsus4 i A7sus4
Popularna wersja „Wonderwall” wykorzystuje akordy Em7, G, Dsus4 i A7sus4. Są to wygodne warianty, ponieważ część palców może pozostać na tych samych strunach podczas zmiany. Dzięki temu utwór dobrze pokazuje, jak wykorzystanie podobnych układów ułatwia płynne granie.
Prawa ręka powinna poruszać się bez zatrzymywania, nawet jeśli nie wszystkie ruchy kończą się uderzeniem w struny. Zacznij od bardzo wolnego schematu ósemkowego i licz: raz i dwa i trzy i cztery i. Najpierw pilnuj ciągłości ruchu, a dopiero później dodawaj akcenty oraz wyciszenia.
Typowym błędem jest zbyt mocne dociskanie każdego palca. W akordach z dodatkowymi pustymi strunami wystarczy nacisk potrzebny do uzyskania czystego dźwięku. Rozluźniaj dłoń po każdym takcie i kontroluj, czy palce nie zasłaniają strun, które powinny wybrzmieć. Jeśli pełna wersja jest zbyt trudna, ćwicz najpierw samą parę Em7–G, a następnie Dsus4–A7sus4.
Dobrym sposobem na utrwalenie repertuaru jest wybranie dwóch lub trzech utworów o różnym charakterze: spokojnego arpeggia, piosenki z równym biciem oraz energicznego numeru rockowego. Graj je w krótkich sesjach, zaczynając od tempa, w którym każda zmiana jest możliwa do wykonania bez zatrzymywania rytmu. Z czasem zwiększaj szybkość dopiero wtedy, gdy ruchy obu dłoni pozostają swobodne.
Pytania od czytelników
Od których akordów najlepiej zacząć naukę?
Czy Fmaj7 całkowicie zastępuje akord F-dur?
Co zrobić, gdy zmiana akordów jest zbyt wolna?
Czy trzeba od razu grać skomplikowane bicie?
Źródła
- [1] JakZagrac.pl – Piosenki bez akordów barowych ↑
- [2] GuitarPlayerBox – Bardzo łatwe piosenki na gitarę ↑
- [3] JakZagrac.pl – 27 prostych piosenek do ogniska bez akordów barowych ↑
- [4] Państwowa Szkoła Muzyczna w Zakopanem – Najłatwiejsze utwory na gitarę – Jak zacząć grać bez chwytów barre? ↑
- [5] Guitar World – 10 easy guitar songs for beginners ↑
