Gitarzysta szuka instrumentu, który będzie wygodny przy szybkich legatach, nie zgubi się w gęstym przesterze, a jednocześnie pozwoli zagrać czysty akord bez walki z gryfem. Ktoś inny potrzebuje półpudła do jazzu, bluesa albo rockabilly, a jeszcze ktoś chce klasycznego układu humbuckerów, lecz z nowocześniejszym komfortem gry. Historia marki Ibanez jest ciekawa właśnie dlatego, że odpowiada na wszystkie te potrzeby, choć nie od początku miała tak wyraźną tożsamość.
Marka zaczynała od instrumentów sprzedawanych pod nazwiskiem mającym europejskie korzenie i przez pewien czas korzystała z popularności wzorów kojarzonych z amerykańskimi producentami. Z czasem japoński producent przestał być postrzegany wyłącznie jako dostawca tańszych odpowiedników. Dzięki seriom Artist, Roadstar, RG, S, JEM, Universe i Artcore Ibanez stworzył własny język projektowania. To przejście — od inspiracji do świadomej specjalizacji — najlepiej wyjaśnia, jak japońska marka podbiła świat gitar elektrycznych. [4]
Frazy pomocnicze: historia marki Ibanez, gitary Ibanez, Hoshino Gakki, era lawsuit Ibanez, Ibanez RG, Ibanez JEM, Ibanez S, Ibanez Artcore, gitary siedmiostrunowe Ibanez, Steve Vai Ibanez, Joe Satriani Ibanez, japońskie gitary elektryczne
Od hiszpańskiego nazwiska do globalnej marki – początki Ibaneza
Salvador Ibáñez i narodziny nazwy
Nazwa Ibanez nie powstała w Japonii. Jej źródłem było nazwisko hiszpańskiego lutnika Salvadora Ibáñeza, którego instrumenty zdobyły uznanie dzięki jakości wykonania. W pierwszej połowie XX wieku japońska firma Hoshino Gakki zajmowała się importem i dystrybucją instrumentów, a nazwisko Ibáñeza zaczęło funkcjonować w jej ofercie jako oznaczenie gitar inspirowanych hiszpańską tradycją lutniczą. Z czasem zapis uproszczono do formy Ibanez, łatwiejszej do używania na rynkach międzynarodowych. [1]
Nie oznaczało to, że od samego początku istniała jedna, nieprzerwana linia produkcyjna porównywalna z dzisiejszą marką Ibanez. Firma Hoshino wykorzystywała nazwę w zmieniających się realiach handlowych, a produkcję zlecano japońskim zakładom, które stopniowo rozwijały własne kompetencje. To ważne rozróżnienie: historia Ibaneza jest historią marki, sieci produkcyjnej i dystrybucji, a nie wyłącznie jednego warsztatu prowadzonego przez jednego lutnika. [3]
Początkowo nazwa pomagała sprzedawać instrumenty, ponieważ brzmiała europejsko i sugerowała związek z cenioną tradycją budowy gitar. Japońskie przedsiębiorstwo zyskało w ten sposób punkt wyjścia do wejścia na rynek, ale jego późniejsza pozycja nie wynikała z samego pochodzenia nazwy. O sukcesie zadecydowało to, że Hoshino Gakki potrafiło połączyć rozpoznawalne wzory, kontrolę jakości, elastyczność produkcji i coraz lepsze rozumienie potrzeb muzyków.
Japoński rynek i rosnące znaczenie eksportu
Hoshino Gakki rozwijało się jako firma zajmująca się importem, dystrybucją oraz organizacją produkcji instrumentów. W powojennej Japonii rosło zapotrzebowanie na gitary, a wraz z popularyzacją muzyki rockowej zwiększało się zainteresowanie instrumentami elektrycznymi. Lokalne zakłady uczyły się budować korpusy, gryfy, przetworniki i elementy osprzętu w sposób coraz bardziej powtarzalny. Dla przyszłości Ibaneza miało to znaczenie większe niż sama możliwość zaoferowania niższej ceny. [2]
W drugiej połowie XX wieku japońskie fabryki stały się ważnym zapleczem dla światowego przemysłu gitarowego. Ich przewagą była kombinacja dokładności, dyscypliny produkcyjnej i gotowości do realizowania różnych zamówień. Można było wytwarzać klasyczne gitary hollow body, półpudła, instrumenty typu solid body oraz coraz bardziej złożone konstrukcje z wieloma przetwornikami i rozbudowanym osprzętem. Taka różnorodność pozwalała Ibanezowi szybko reagować na zmiany mody.
Dla gitarzysty kupującego instrument z importu atrakcyjna była także relacja między wykonaniem a ceną. Gitary amerykańskich producentów pozostawały punktem odniesienia, ale nie każdy muzyk mógł sobie na nie pozwolić. Japońskie gitary elektryczne dawały alternatywę: nie zawsze identyczną, czasem wyraźnie odmienną, lecz wystarczająco solidną, aby trafić do początkujących, muzyków klubowych i osób szukających drugiego instrumentu.
Pierwszy dylemat marki: naśladować czy budować własną tożsamość?
Przez pierwsze dekady Ibanez musiał rozwiązać problem, z którym mierzyło się wiele firm spoza Stanów Zjednoczonych: jak wykorzystać popularność sprawdzonych konstrukcji, nie pozostając na zawsze w roli producenta kopii? Gitara przypominająca znany model łatwiej przyciągała uwagę kupującego, bo jej przeznaczenie było czytelne. Układ przetworników, kształt korpusu i sposób obsługi kojarzyły się z konkretnym stylem muzyki.
Ta strategia miała jednak ograniczenie. Jeśli instrument jest oceniany wyłącznie jako tańszy odpowiednik, marka ma niewielką kontrolę nad własnym wizerunkiem. Trudniej przekonać muzyka, że wybrał Ibaneza ze względu na konkretne zalety, a nie tylko dlatego, że nie kupił droższego pierwowzoru. Przełom nastąpił wtedy, gdy firma zaczęła projektować gitary pod określone techniki gry i konkretne wymagania sceniczne.
W ten sposób zmieniło się pytanie stawiane przez projektantów. Nie chodziło już wyłącznie o to, jak odtworzyć gitarę o klasycznym wyglądzie, lecz o to, jak skrócić czas potrzebny do wykonania szybkiej partii, poprawić dostęp do wysokich progów, zapewnić stabilność stroju albo uzyskać szeroki zakres brzmień z jednego instrumentu. Późniejsze serie Ibanez wyrastały właśnie z takiego podejścia.
Lata 60. i 70. – od kopii znanych gitar do własnego języka projektowania
Instrumenty inspirowane Gibsonem, Fenderem i gitarą jazzową
W latach 60. i 70. w katalogach Ibaneza pojawiały się gitary nawiązujące do formatów kojarzonych z Gibsonem, Fenderem oraz tradycją jazzową. Były wśród nich modele hollow body i semi-hollow, instrumenty solid body, gitary z pojedynczymi przetwornikami oraz konstrukcje z humbuckerami. Taki przekrój nie był przypadkowy. Pozwalał firmie wejść do różnych segmentów rynku i jednocześnie zdobywać doświadczenie w budowie rozmaitych typów instrumentów.

Inspiracja nie zawsze oznaczała mechaniczną kopię każdego szczegółu. Poszczególne modele mogły różnić się profilem gryfu, elektroniką, wykończeniem, mostkiem albo sposobem łączenia elementów. Dla użytkownika oznaczało to, że dwie gitary o podobnym kształcie mogły mieć zupełnie inne odczucia podczas gry. Jedna lepiej pasowała do bluesowych bendów, druga do rytmicznego rocka, a trzecia do czystego, szerokiego brzmienia jazzowego.
W tym okresie Ibanez uczył się również języka rynku międzynarodowego. Gitarzyści nie kupowali wyłącznie drewna i kształtu korpusu. Oczekiwali stabilnego strojenia, rozsądnej regulacji, trwałych kluczy, dobrze osadzonych progów oraz elektroniki, która nie sprawiała problemów podczas występu. Każdy z tych elementów wpływał na późniejszą reputację japońskiej marki.
„Lawsuit era” – znaczenie kontrowersyjnego okresu
Określenie lawsuit era Ibanez odnosi się głównie do okresu, w którym niektóre instrumenty japońskich producentów bardzo blisko nawiązywały do gitar amerykańskich. W przypadku Ibaneza szczególną uwagę zwracały kształty korpusów, główek i ogólna stylistyka modeli. Nazwa sugeruje proces sądowy, choć w popularnych opisach często upraszcza się całą historię. Nie każdy model z tego okresu był identyczną kopią i nie każda relacja między producentami zakończyła się formalnym wyrokiem.
Problemem stało się przede wszystkim podobieństwo wizualne, które mogło powodować pomyłki i osłabiać odrębność marki. Gdy instrument naśladował nie tylko ogólną ideę, lecz także charakterystyczne detale, dotychczasowa strategia przestawała być bezpieczna. Zachodni producenci zaczęli mocniej chronić swoje wzory, a firmy japońskie musiały przemyśleć sposób projektowania i oznaczania gitar.
Nie należy jednak sprowadzać tego etapu do opowieści o nielegalnych kopiach. Dla rozwoju Ibaneza był to także okres intensywnego doskonalenia produkcji. Firma poznawała oczekiwania muzyków, uczyła się budować instrumenty o różnej konstrukcji i testowała rozwiązania, które później wykorzystała w autorskich seriach. Paradoksalnie presja prawna i wizerunkowa przyspieszyła proces poszukiwania własnej tożsamości.
Przy planowaniu kolejnych kroków pomocny może być tekst: Brian May i jego własnoręcznie zbudowana gitara „Red Special”.

Przełom dzięki serii Artist i instrumentom dla wymagających muzyków
Seria Artist stała się jednym z przykładów przechodzenia Ibaneza od roli naśladowcy do producenta oferującego własną interpretację klasycznych gitar. Instrumenty z tej rodziny czerpały z tradycji gitar z humbuckerami i rozwiązań popularnych w rocku, bluesie oraz jazzie, ale jednocześnie zwracały uwagę dopracowaniem, osprzętem i wygodą gry. W zależności od wersji pojawiały się różne konfiguracje przetworników, mostków i wykończeń.
Artist pokazywał, że gitarzysta może oczekiwać od Ibaneza nie tylko podobnego wyglądu, lecz także określonego poziomu funkcjonalności. Dopracowany gryf, solidne klucze, przemyślana elektronika i staranne wykończenie miały znaczenie zarówno w studiu, jak i na scenie. Wciąż można było znaleźć klasyczny charakter, lecz nie był on jedynym argumentem za wyborem instrumentu.
W tym samym czasie rynek zaczynał rozdzielać się na dwa kierunki. Pierwszy obejmował gitary o tradycyjnym charakterze: cięższe, pełniejsze, często wyposażone w dwa humbuckery i przeznaczone do bluesa, rocka lub jazzu. Drugi zmierzał ku instrumentom szybszym, lżejszym i bardziej technicznym, z wygodniejszym dostępem do wysokich progów oraz układem przetworników ułatwiającym uzyskanie wielu barw. Ibanez coraz wyraźniej dostrzegał potencjał tego drugiego segmentu.
Roadstar, RG i narodziny nowoczesnego Ibaneza
Dlaczego muzycy potrzebowali nowego typu gitary?
Rozwój hard rocka, heavy metalu, shredu i technik instrumentalnych zmienił oczekiwania wobec gitary elektrycznej. Wirtuozerska partia wymagała nie tylko mocnego przetwornika przy mostku. Liczyły się także szybki dostęp do wysokich pozycji, stabilność stroju przy intensywnym używaniu tremola, odpowiedni promień podstrunnicy, wygodny profil gryfu i możliwość precyzyjnego tłumienia strun.
W odpowiedzi na te potrzeby Ibanez rozwijał modele z rodziny Roadstar, a następnie konstrukcje, które doprowadziły do powstania serii RG. Nie były to po prostu kolejne gitary o ostrzejszym wyglądzie. Ich znaczenie polegało na przesunięciu środka ciężkości z tradycyjnego wzornictwa na ergonomię, szybkość gry i możliwość dopasowania instrumentu do nowoczesnego sprzętu scenicznego.
Roadstar – etap przejściowy między klasyką a superstratem
Roadstar zajmował ważne miejsce w procesie budowania nowoczesnego języka Ibaneza. Rodzina ta korzystała z formy kojarzonej z gitarą typu solid body, ale podkreślała sportowy charakter instrumentu, rozbudowaną elektronikę i wygodę obsługi. W zależności od wersji gitarzysta otrzymywał odmienne konfiguracje przetworników, mostków oraz układów sterowania.
W porównaniu z bardziej tradycyjnymi gitarami Roadstar był kierowany do muzyków, którzy chcieli jednego instrumentu do rytmicznego rocka, partii solowych i brzmień o różnym stopniu nasycenia. Nie wymagał całkowitego porzucenia klasycznych przyzwyczajeń, ale oferował więcej możliwości dopasowania gitary do współczesnego repertuaru.
- Najważniejsza zaleta: połączenie znajomej formy z większą funkcjonalnością i bardziej nowoczesnym charakterem.
- Ograniczenie: różnorodność poszczególnych wersji sprawia, że sama nazwa Roadstar nie opisuje jednego, identycznego zestawu cech.
- Dla kogo: dla gitarzysty szukającego uniwersalnego instrumentu do rocka, hard rocka i pierwszych bardziej technicznych prób.
RG – gitara podporządkowana szybkości i precyzji
Seria RG wyraźniej skoncentrowała się na potrzebach gitarzystów grających szybkie riffy, rozbudowane sola i partie wymagające swobodnego poruszania się po całej podstrunnicy. Charakterystyczne znaczenie miało połączenie smukłego korpusu, wygodnego dostępu do wysokich pozycji oraz rozwiązań ułatwiających utrzymanie stroju podczas intensywnej gry.
RG nie była jedynie gitarą przeznaczoną do jednego gatunku. Jej konstrukcja szczególnie dobrze pasowała do heavy metalu, shredu i nowoczesnego rocka, ale mogła sprawdzać się także w muzyce instrumentalnej, progresywnej czy studyjnej. Kluczowa była możliwość szybkiej zmiany artykulacji i korzystania z przetworników o różnych charakterach.
Ważną rolę odgrywało również podejście do ergonomii. Gitarzysta nie musiał walczyć z dużym korpusem ani ograniczonym dostępem do górnych progów. Instrument miał wspierać technikę, a nie zmuszać muzyka do zmiany pozycji dłoni przy każdej bardziej wymagającej frazie. W tym sensie RG stała się jednym z symboli odejścia od gitary rozumianej wyłącznie jako klasyczny przedmiot o określonym wyglądzie.
Roadstar czy RG – najważniejsze różnice
Obie rodziny wyrastały z podobnej zmiany rynkowej, lecz akcentowały nieco inne potrzeby. Roadstar był bardziej etapem przejściowym i szeroką platformą dla różnych konfiguracji. RG od początku silniej kojarzyła się z precyzyjną grą, wysokimi pozycjami i estetyką superstrata.
| Wariant | Główny charakter | Plusy | Ograniczenia | Kiedy ma sens |
|---|---|---|---|---|
| Roadstar | Uniwersalna gitara rockowa o nowocześniejszej funkcjonalności | Wszechstronność, znajoma forma, różne konfiguracje osprzętu | Mniej jednoznaczne ukierunkowanie na szybki shred | Gdy potrzebny jest instrument do rocka, hard rocka i różnych technik gry |
| RG | Instrument podporządkowany szybkości, wygodzie i precyzji | Dobry dostęp do wysokich pozycji, ergonomia, predyspozycje do mocnego brzmienia | Jej charakter może być zbyt nowoczesny dla miłośników tradycyjnych gitar | Gdy priorytetem są metal, shred, techniczne riffy i intensywne używanie tremola |
| S | Lżejsza i smuklejsza interpretacja nowoczesnej gitary | Wygoda, mniejsza masa, łatwość gry na scenie | Nie każdemu odpowiada bardziej odchudzona forma i odczucie instrumentu | Gdy ważne są ergonomia oraz komfort długiego grania |
| JEM i Universe | Rozwiązania silnie związane z wirtuozerskim graniem i indywidualnym stylem | Wyrazista koncepcja, rozszerzona funkcjonalność, duże możliwości techniczne | Mniej uniwersalny charakter i bardziej określone oczekiwania wobec użytkownika | Gdy gitarzysta świadomie szuka instrumentu do zaawansowanej techniki i charakterystycznej stylistyki |
Jak wybrać między klasyczniejszym a nowoczesnym podejściem?
Wybór nie powinien zaczynać się od samego kształtu korpusu. Ważniejsze jest to, jak gitarzysta korzysta z instrumentu. Jeśli gra głównie akordy, klasyczne riffy i partie wymagające pełniejszego, bardziej tradycyjnego odczucia, Roadstar może być naturalniejszym wyborem. Daje kontakt z formą zakorzenioną w historii gitary elektrycznej, ale nie ogranicza się do dawnych rozwiązań.

RG będzie trafniejsza dla osoby, która często korzysta z wysokich pozycji, gra legato, szybkie kostkowanie, tapping albo partie z intensywnym użyciem mostka tremolo. W takim przypadku liczy się nie tylko wygląd, lecz także to, czy konstrukcja pozwala utrzymać wygodną pozycję lewej ręki i szybko reagować na zmiany artykulacji.
Seria S ma sens wtedy, gdy priorytetem jest niska masa i wygoda podczas długich prób lub koncertów. Z kolei JEM i Universe są propozycjami dla gitarzystów, którzy nie szukają po prostu „dobrej gitary do metalu”, lecz instrumentu podporządkowanego konkretnej technice i wyrazistej estetyce.
Najbardziej praktyczna rekomendacja
Dla osoby poznającej nowoczesnego Ibaneza najbardziej uniwersalnym punktem wyjścia będzie RG. Ta rodzina najlepiej pokazuje, dlaczego marka zdobyła pozycję wśród gitarzystów rockowych i metalowych: łączy wygodę gry, dostęp do wysokich pozycji, możliwość stosowania mocnego przesteru oraz szeroki zakres technik wykonawczych.
Roadstar warto wybrać wtedy, gdy ważniejsza od jednoznacznie shredowego charakteru jest równowaga między klasycznym odczuciem a nowoczesną funkcjonalnością. S będzie rozsądniejsza dla muzyka, który zwraca szczególną uwagę na ergonomię i ciężar instrumentu, natomiast JEM lub Universe powinny trafić do użytkownika świadomie szukającego bardziej wyspecjalizowanej konstrukcji.
Warto przeczytać również powiązany artykuł: Od lutni do gitary – jak zmieniały się kształty i materiały.
To porównanie pokazuje, że sukces Ibaneza nie wynikał z jednego kształtu ani jednej serii. Marka rozwijała kilka dróg równocześnie, lecz w każdej z nich konsekwentnie przesuwała akcent z kopiowania znanych wzorów na rozwiązywanie konkretnych problemów gitarzysty. Roadstar otworzył drogę do bardziej funkcjonalnych instrumentów, a RG uczyniła z szybkości i ergonomii jeden z najważniejszych elementów własnej tożsamości.
JEM, Universe i era gitar sygnowanych – współpraca z muzykami jako przewaga Ibaneza
Rozwój RG pokazał, że Ibanez potrafił stworzyć nowoczesną platformę dla szerokiej grupy gitarzystów. Kolejnym krokiem było projektowanie instrumentów razem z muzykami, którzy mieli bardzo konkretne wymagania techniczne i sceniczne. W ten sposób powstały gitary sygnowane, łączące rozwiązania opracowane dla konkretnego artysty z elementami, które mogły zainteresować szerszy rynek.
Najbardziej rozpoznawalnym przykładem takiego podejścia stała się współpraca ze Stevem Vaiem. Seria JEM otrzymała charakterystyczne elementy wizualne, ale jej znaczenie nie ograniczało się do wyglądu. Konstrukcja miała odpowiadać na potrzeby gitarzysty korzystającego z szerokiego zakresu technik: szybkiego kostkowania, legata, tappingu, podciągnięć i efektownych ruchów na całej długości podstrunnicy.
Jeszcze ważniejszy z punktu widzenia historii gitary elektrycznej był model Universe, kojarzony z układem siedmiu strun. Instrument ten pomógł spopularyzować pomysł, że dodatkowa struna może być praktycznym narzędziem kompozycyjnym, a nie wyłącznie ciekawostką dla eksperymentatorów. Niższy zakres ułatwiał budowanie cięższych riffów, jednocześnie pozwalając zachować dostęp do standardowych partii na pozostałych strunach.
Trzy drogi rozwoju nowoczesnego Ibaneza
W tym okresie marka rozwijała kilka odmiennych koncepcji. RG była stosunkowo szeroką platformą, którą można było dopasować do różnych odmian rocka i metalu. JEM stanowiła bardziej wyspecjalizowaną odpowiedź na potrzeby wirtuoza, a Universe przesuwał granicę w stronę rozszerzonego zakresu instrumentu.
| Rodzina instrumentów | Najważniejszy wyróżnik | Mocne strony | Możliwe ograniczenie | Dla kogo |
|---|---|---|---|---|
| RG | Uniwersalna konstrukcja do szybkiej i precyzyjnej gry | Duża dostępność różnych wersji, łatwe dopasowanie do stylu | Nie każda odmiana oferuje tak wyrazisty charakter jak modele sygnowane | Dla muzyka, który chce nowoczesnego instrumentu bez ścisłego związania z jednym artystą |
| JEM | Gitara zaprojektowana z myślą o zaawansowanej technice i mocnej identyfikacji scenicznej | Ergonomia, wyraziste rozwiązania konstrukcyjne, charakterystyczna stylistyka | Jej wygląd i ukierunkowanie nie muszą odpowiadać gitarzyście szukającemu dyskretnego instrumentu | Dla wirtuoza oraz fana rozwiązań kojarzonych ze Stevem Vaiem |
| Universe | Rozszerzony zakres dzięki siedmiu strunom | Możliwość łączenia niskich riffów z wysokimi partiami solowymi | Szerszy gryf wymaga przyzwyczajenia i innego podejścia do aranżacji | Dla gitarzysty potrzebującego dodatkowego zakresu i cięższego języka brzmieniowego |
Najważniejsza różnica między tymi rodzinami nie sprowadzała się do liczby strun ani ozdobnych detali. Chodziło o sposób definiowania potrzeb użytkownika. RG miała być narzędziem elastycznym, JEM pokazywała możliwości współpracy z indywidualnym artystą, a Universe otwierał drogę do innego myślenia o roli gitary w zespole.
Gitary siedmiostrunowe i cięższe brzmienia – Ibanez poszerza język metalu
Wprowadzenie dodatkowej struny zmieniło wymagania stawiane całemu instrumentowi. Gryf musiał zapewniać wystarczającą stabilność, a rozstaw strun i profil podstrunnicy powinny pozwalać kontrolować zarówno niskie dźwięki, jak i szybkie partie w wyższych rejestrach. Nie wystarczyło więc dołączyć kolejnej struny do istniejącej konstrukcji.

Ibanez wykorzystał doświadczenia zdobyte przy gitarach przeznaczonych do szybkiej gry i połączył je z potrzebami muzyków poszukujących niższego stroju. Siedmiostrunowe modele znalazły zastosowanie w ciężkim rocku, metalu i muzyce progresywnej, gdzie dodatkowy zakres umożliwiał budowanie masywniejszych riffów bez rezygnacji z wysokich melodii.
W tym segmencie szczególnie istotny stał się wybór między instrumentem bardziej uniwersalnym a konstrukcją mocno wyspecjalizowaną. Gitara siedmiostrunowa może być przydatna, gdy kompozycje wymagają szerokiego zakresu, ale dla osoby grającej głównie klasyczne partie rockowe dodatkowa struna może oznaczać większy koszt adaptacji niż realną korzyść.
Jedna gitara czy instrument wyspecjalizowany?
- Model sześciostrunowy: lepszy wybór dla osoby, która chce zachować znajomy układ gry i korzystać z szerokiego repertuaru bez dodatkowego okresu przyzwyczajenia.
- Model siedmiostrunowy: ma sens wtedy, gdy niskie riffy, alternatywne strojenia i szeroki zakres są częścią stylu muzyka, a nie tylko okazjonalnym eksperymentem.
- Gitara sygnowana: sprawdzi się, gdy użytkownik świadomie szuka określonych rozwiązań technicznych oraz estetyki związanej z konkretnym sposobem gry.
- Uniwersalna RG: będzie rozsądniejsza dla gitarzysty, który chce samodzielnie dobrać charakter przetworników, mostka i wykończenia bez przyjmowania całej koncepcji modelu artysty.
Od superstrata do Artcore – druga twarz japońskiej marki
Choć nowoczesne modele solid body mocno wpłynęły na rozpoznawalność Ibaneza, marka nie porzuciła konstrukcji o bardziej tradycyjnym charakterze. Rozwój rodziny Artcore pokazał, że firma potrafiła wykorzystać własne doświadczenia także w gitarach hollow body i semi-hollow. Była to ważna przeciwwaga dla wizerunku producenta kojarzonego przede wszystkim z metalem i shredem.
Artcore odpowiadała na potrzeby muzyków szukających większej przestrzeni brzmieniowej, łagodniejszej reakcji instrumentu i estetyki zakorzenionej w jazzie, bluesie oraz klasycznym rocku. W porównaniu z RG nie chodziło o maksymalizowanie szybkości gry. Znaczenie miały rezonans pudła, dynamika artykulacji i zdolność do budowania pełnego brzmienia przy mniejszym nasyceniu przesterem.
| Kierunek | Charakter gry | Największa zaleta | Kiedy wybrać |
|---|---|---|---|
| Nowoczesny solid body | Szybka, precyzyjna gra i mocno zdefiniowany atak | Wygoda technicznego grania oraz praca z przesterem | Gdy podstawą repertuaru są rock, metal, shred lub partie instrumentalne |
| Artcore hollow body | Bardziej rezonansowa, przestrzenna artykulacja | Naturalna dynamika i klasyczny charakter brzmienia | Gdy ważne są jazz, blues, vintage rock albo gra akordowa |
| Artcore semi-hollow | Połączenie rezonansu pudła z większą kontrolą przy mocniejszym sygnale | Elastyczność między czystym brzmieniem a umiarkowanym przesterem | Gdy jeden instrument ma obsługiwać kilka stylistyk bez skrajnie nowoczesnej formy |
Rozszerzenie oferty o Artcore miało znaczenie także wizerunkowe. Ibanez przestał być postrzegany wyłącznie jako producent gitar dla technicznych gitarzystów. W ofercie znalazło się miejsce zarówno dla muzyka oczekującego smukłego gryfu i tremola, jak i dla osoby zainteresowanej dużym pudłem rezonansowym oraz spokojniejszą, bardziej ekspresyjną artykulacją.
Jak wybrać między nowoczesną a klasyczną linią Ibaneza?
Najlepszym kryterium nie jest deklarowany gatunek, lecz sposób wydobywania dźwięku. Muzyk korzystający głównie z mocnego przesteru, szybkich przebiegów i niskich strojów zwykle więcej zyska na konstrukcji RG lub modelu siedmiostrunowym. Z kolei gitarzysta, który buduje brzmienie na dynamice prawej ręki, akordach i długim wybrzmiewaniu, może lepiej wykorzystać Artcore.
Warto również uwzględnić zachowanie instrumentu w zespole. Solid body z mocnym atakiem łatwiej utrzymać w gęstym, przesterowanym aranżu, natomiast gitara hollow body może dostarczać bardziej otwartego i przestrzennego charakteru. Nie oznacza to jednak, że jeden typ nadaje się wyłącznie do jednego gatunku. Ostateczny rezultat zależy także od przetworników, wzmacniacza, efektów i techniki muzyka.
Właśnie ta różnorodność pozwoliła Ibanezowi rozwijać markę bez zamykania jej w jednej epoce. RG i modele sygnowane odpowiadały na rosnącą rolę techniki, Universe rozszerzał możliwości kompozycyjne, a Artcore przypominała, że nowoczesny producent może jednocześnie czerpać z tradycji gitar elektrycznych.
Pytania od czytelników
Skąd pochodzi nazwa Ibanez?
Czym była era lawsuit Ibanez?
Dlaczego seria Artist była ważna dla rozwoju marki?
Czy Ibanez od początku koncentrował się na gitarach do szybkiej gry?














